دسته بندی نوشته ها

 
No Image
خوش آمديد!
درست بنویسیم پيوند ثابت

1- نحوه بکارگیری « را» نشانه مفعول: با انواع «را» مرا کاری نیست آنچه نگران کننده است این که بعنوان نماد مفعول جایگاه خود را گم کرده است آنگاه که باید بلافاصله پس از مفعول، نمود پیدا کند (یعنی میان «را» و مفعول هیچ واژه ای نباید درآید) سرگردان پس از جمله ای ظاهر میشود که مفعول در اوست درحالی که همه جمله مفعول نیست و ما گویشوران بدان در حین سخن (نوشتاری یا گفتاری) واژگان را نمی تکانیم که هر یک در جایگاه خود مستقر شود.

به این نمونه دقت کنید:

و برخی «را» را خیلی دوست دارند و بارها تکرار کنند

2- طرز نگارش واژه «عندالزوم»: واژه لزوم مصدر ثلاثی مجرد از “لزم” دارای یک حرف لام”ل” بوده و یک لام (لام حرف تعریف) نیز وی را همراهی کند و دو حرف متجانس که بهم آیند درهم ادغام شوند و مفهوم ادغام یعنی حرف اول در شکم حرف دوم رود و اثری از آن باقی نباشد. پس پیدایش دو لام نگارش و تصور نادرست در این لفظ است.

نتیجه این که: هرگز آن را با دو لام {عنداللزوم} هویدا نکنیم که سهو نگارشی است و در زعم بیشتر ما جا خوش کرده است.

 

 

3- قاعده تحریر «همزه»: آنچه از حروف الفبا در زبان فارسی به نام همزه وجود دارد با 3 صدا بدین شرح می باشد:

1- (اَ) چون: اَبرو

2- ((اِ) چون: اِستخر

3-(اُ) چون: اُستخوان

پس به این سه صدا در زبان فارسی همزه گوییم و غیر از آن همزه در زبان فارسی وجود ندارد. نتیجه این که: نخست بایستی واژگان فارسی را از غیر فارسی تشخیص دهیم و سپس از عهده تمییز و درست نوشتن برآییم. برای مثال به این دو واژه دقت کنید: اجرائی و دارایی

رضائی و بابایی

نخستین، عربی است و واو و یا پس از الف باید قلب به همزه شود ولی دومی، فارسی است و باید به شکل (ی) پدیدار شود.

در عربی واو و یا پس از الف به همزه بدل شود. چون: قضائی، انقضاء، اشتهاء، ارضاء ، قائل، سائر و ….

واژه ایی که به همزه ختم می شود اگر پیش درآمد واژه دیگری باشد (مضاف یا موصوف) به جای همزه (ی) درمی آید. چون: امضای موکل ، انقضای مدت و …

و دیگر این که ضمیر یا شناسه (یم) و (ید) (ی) هرگز پیش از خود همزه را اجازه همراهی نخواهند داد. پس هرگز ننویسیم: می گوئیم و نشوئید و می آئی و بفرمائید

نویسنده از شما تقاضا دارد واژگانی چون: پایین و پاییز و بیایید و می گویی و فرمایید و نگویید و آیین نامه و …

را هرگز با همزه تحریر نفرمایید.

 

البته نوشتن همزه در عربی نیز قانون خاص خود را دارد. هر یک با کرسی خاص خود به کار رود. مثلا اگر پیش از آن حرف مفتوح آید با الف: مأمور و اگر مضموم آید با واو: مؤمن و اگر مکسور آید با ی: ذئب به تحریر درآید.

اما راجع به یای ملیّن چون: خانه ی خدا، قبله ی عالم

لازم است عرض کنم حلقه اتصال و پیوند کلمات ترکیبی (وصفی یا اضافی) در زبان فارسی عبارت از کسره یا زیر ( –ِ- ) است که در پایان واژه نخست ظهور یابد چون: کتابِ قانون. حال اگر کلمه پیشین به های غیر ملفوظ (ه) پایان یافته باشد چون بصورت کسره تلفظ گردد دو کسره پهلوی هم قابل تلفظ نیستند به همین دلیل میان آن دو حرف (د) درآید تا قابل تلفظ گردد.

در نوشتار قدیم آن را به شکل یاء کوتاه شده بر روی های غیر ملفوظ ظاهر می کردیم که برای برخی از ما با همزه مشتبه می شد.

 

 

4- (اگر چنانچه یا چنانچه اگر) این دو واژه به یک معنا و دارای کاربردی یکسان می باشند پس آوردن دو واژه همزمان کاری است حشو زائد.

5- (آنچه که)

6- واژه «تأیید»: این کلمه مصدر (أیَدَ) از باب تفعیل می باشد و یک حرف زائد (ی) دارد پس با 2 (ی) انشا می شود یعنی همزه با کرسی ا ظاهر می شود. نتیجه این که کلمه (تائید) غلط و درست آن تأیید می باشد.

7- راجع به جمع چند واژه عربی چون : شعب جمع شعبه می باشد و نیازی به جمع بستن مجدد ندارد (شعبات) و نیز امور جمع امر بوده و نیازی به آوردن امورات نمی باشد

کلمه وارث دارای 2 نوع جمع مکسر می باشد ورّاث و ورثه و همینطور کلمه طالب: طلّاب و طلبه پس 2 کلمه ورثه و طلبه را با مفرد اشتباه نکنیم.

8- تنوین

9- مربوطه

10- مهمترین خواسته ما: به کار گیری واژگان فارسی در نگارش می باشد. تا می توانیم به جای واژگان غیر فارسی به ویژه، عربی، از واژگان فارسی خودمان بهره گیریم. که:

کهن جامه خویش پیراستن                   به ز جامه عاریت خواستن

11- عدم وجود

و اما پیشنهاد ما برای جایگزینی برخی واژگان:

1- به جای «استفاده – استفاده کردن»: بهره – بهره بردن – بهرمند شدن – بهره گیری – به کارگیری – به کار گرفتن و ….

2- کلمه مُثبِت یا مُثبِته درست می باشد و تلفظ آن با (ب مفتوح “بَ” مُثبَت) نادرست می باشد کلمه مثبِت اسم فاعل از ثبت از باب اِفعال می باشد یُثبت که می شود مُثبِت یعنی اثبات کننده

بر خلاف آن کلمه مُعتمَد صحیح می باشد چون اسم مفعول می باشد یعنی مورد اعتماد در واقع معتمِد همان صاحب سند است

دسته: | نويسنده: غلامرضا محامد


ارسال نظر

 

No Image
No Image No Image No Image
 
 
 
No Image No Image